آبتین عزیز دل مامان

از موارد بسیار بسیار نادر ، اینه که آبتین یهویی خوابش ببره . به جرات می تونم بگم هنوز این موارد رو به اندازه انگشتهای یه دستم هم ندیدم به همین خاطر وقتی رفتم اتاقشو مرتب کنم و برگشتم ، هیچ سر و صدایی نبود اول فکر کردم داره سر به سرم می ذاره ، اما نهههه واقعا خواب بود . نمی دونم چند قرن دیگه این اتفاق تکرار میشه به همین خاطر فوری دست به کار شدم و چند تا عکس یادگاری گرفتم ...

هیچی به اندازه بودن در کنار نفست ، نمی تونه خستگی یه روز سخت و پرکار رو از تن آدم در بیاره به همین خاطر یه راست رفتم دنبال آبتین و بعد از مدرسه با هم دیگه رفتیم دور دور... ...

اینم شکلاتی که آبتین دوست داه شبها قبل خواب بخوره ...

همیشه اولینها  جذابیت و شیرین خاص خودشو داره و حالا اولین تکالیف ...

بالاخره رسید، روزی که منتظرش بودیم . روزی که یه آغاز بزرگه ، روز شروع رفتن به سمت یه هدف قشنگ همه وسایلشو از قبل آماده کرده بودم ، همه رو برچسب زده و مرتب تو کیف خوشگلش گذاشته بودم . و حالا دلشوره عجیبی دارم ، باز هم مثل همه روزهای اول مهر با دیدن بچه هایی که مدرسه میرن اشک تو چشام جمع میشه با این تفاوت که دیگه تنها نیستم. دست یه مرد کوچیک تو دستمه که میخوام بسپارمش به خدا و بعد بسپارمش به دست مربیان مدرسه. امیدوارم  پایان خردسالی و شروع کودکی براش دوران شیرینی باشه و بتونه از تمام لحظه هاش استفاده کنه. خدایا مثل همیشه دعا می کنم پشت و پناه همه بچه ها  و آبتین من باش و کمکش کن که راه درست رو بره . ...

امسال جشن بادبادکها رو آخرین روز تابستون که اتفاقا جمعه هم بود برگزار کردند . من و مادرجون و آبتین هم رفتیم واقعا از مادرجون ممنونم که همیشه همراهمونه و ما رو تنها نمی ذاره . مطمینم که نمی تونیم حتی ذره ای از محبتهاشو جبران کنیم . فقط مادرجون بدون قدرتو می دونیم و همیشه و همیشه سپاسگزارتیم آبتین و آوا   ...

تو همیشه پیروزی قهرمان من ...

بالاخره انتظارها تموم شد و روز شکوفه ها رسید. روزی سرشار از شادی بهمراه استرس صبح بعد از اماده شدن آبتین ، مادرجون و باباجون آبتین رو از زیر قران رد کردن و بعد از خداحافظی بهمراه مادرجون راهی مدرسه شدیم. یه جشن کوچولو و کاملا پسرونه براشون گرفته بودند. یه جمع دوست داشتنی که میشد کلی سوال رو تو چشمای قشنگ تک تکشون دید. بعد از اینکه معلمشون براشون کلی صحبتت کرد پرسید کی میتونه شعر بخونه . آبتین تنها دانمش آموزی بود که دستشو بلند کرد و گفت من خلاصه اوردنش جلوی صف و بلند شعری رو که با هم قبلش تمرین هم کرده بودیم خوند و معلمش کلی کیف کرد و من که دیگه داشتم می مردم از ذوق یاد اون موق افتاد که همش دوسال و هفت ماهش بود برده بودمش مهد ...

اول رفتیم پیرایشگاه من و بابا ، و بعد از اینکه موهاش برای مدرسه رفتن مرتب شد طبق معمول رفتیم  کافی شاپ دونفره و اینم تست لباسهای مدرسه قبل از شروع مدرسه فدات بشم الهی پسر گلم با این خنده های نازت. امیدوارم همیشه و در تمام مراحل زندگیت موفق و شاد باشی ...